Een Paar weken geleden vroeg ik wat jullie tegenhield om mij te boeken voor een schitterende boudoir reportage van jezelf. De meest geantwoorde reactie van jullie was dat men zich te dik voelde en vond dat ze niet het juiste figuur hadden voor een mooie reportage van julliezelf…
Eigenlijk vind ik dat best wel jammer om te horen….. Want wie zegt dat jullie te dik zijn? Dat jullie figuur niet goed of mooi genoeg is? Ik niet en je man/vriend/partner zeker weten ook niet. Daarom vandaag maar eens een openhartige post die jullie hopelijk aan het denken zet. Graag start ik onder deze blog een open discussie. De groep is besloten, dus alles wat hier gezegd wordt blijft tussen ons…
Media en werkelijkheid
Tuurlijk de media laat topmodellen zien die producten, waaronder ook super mooie lingeriesetjes, aanprijzen om zo de verkoop van die producten te stimuleren. In een gastblog die ik een een paar jaar geleden heb geschreven voor Liefde voor fotografie en die nu ook hier op de pagina staat; beschrijf ik het verschil tussen glamour fotografie (reclame fotografie met topmodellen) en boudoir fotografie voor jou en mij. Hierin laat ik duidelijk zien dat er een enorm verschil zit tussen de ervaren topmodellen en jij, die -hoogstwaarschijnlijk- nog nooit in lingerie voor een camera (naast je iphone camera misschien stiekem) hebt gestaan. Maar zijn die topmodellen wel de juiste weerspiegeling van maatje gemiddelde vrouw? NEE AB-SO-LUUT NIET!! En dat is dus ook direct de oorzaak van de onzekerheid van vele van jullie (toch??). Velen denken dat die topmodellen de juiste maten en vorm hebben en dat jullie daarom te dik zijn om mooi gevonden te worden en die aangeprijsde lingeriesetjes dus ook nooit zullen passen. Jammer…. want ik durf te wedden dat die mooie lingeriesetjes ook JOU heel mooi staat!
Zo langzamerhand veranderd het beeld op de catwalk gelukkig al wel een beetje en zie je steeds meer “molligere dames” (maatje gemiddelde vrouw of zelfs iets steviger) op de catwalk lopen. Ik vind dat wel een goed iets moet ik eerlijk zeggen. Deze dames vertegenwoordigen immers het grootse gedeelde van het vrouwelijk schoon op de aarde. Ze laten de echte rondingen zien die vrouwen hebben (en waar naar mijn bescheiden idee toch ook de meeste mannen gek op zijn… Mannen willen immers toch wel iets vast kunnen pakken; toch??). Dus waarom zouden juist die dames geweigerd moeten worden op de catwalk?
Tijdens De Fashion week in New York stonden voor een van de eerste keren dan ook plussize (ook weer zo’n negatieve benaming) modellen op de catwalk tijdens een lingerieshow. De ontwerpster (Ashley Graham) van dit merk (Addition Elle) is zelf ook plussize en vond het tijd worden voor veranderingen op de catwalk.
Mama, vrouw/vriendin/partner van en JIJ
Het leven is druk, heel erg druk… Zeker wanneer je (net) mama bent geworden, je een baan hebt (al hebben thuisblijfmoeders het ook druk hoor!!) en je een huishouden moet runnen. Tijd voor jezelf is er bijna niet meer.. Tijd om eens lekker lang en bovenal ALLEEN in bad te gaan, tijd om met een goed boek onder een deken op de bank te kruipen, tijd om eens voor jezelf te gaan shoppen (ALLEEN), tijd om…… acht je snap het wel… Je verandert van ‘jij’ in mama van en vrouw van… de JIJ verdwijnt naar de achtergrond…. je staat meer en meer in dienst van je gezin en je baas en minder en minder in dienst van jezelf.
Waar of niet??
Grote of kleine veranderingen
Ikzelf ben me dit de afgelopen periode meer en meer gaan beseffen. Na het hartfalen, maar zeker ook in de periode daarna toen ik mijn leven weer probeerde op te pakken en in goede banen wilde lijden. Ik merkte dat ik tegen een burn out aan kwam te zitten omdat ik teveel ballen hoog moest houden (Lee Anne naar de opvang brengen en weer ophalen; boodschappen doen; eten koken en tussendoor voor de baas werken overdag en in de avond mailtjes van (soms ongeduldige) klanten beantwoorden. Ik raakte opgebrand en geïrriteerd, werd heel snel boos op alles en iedereen die te dicht in de buurt kwam. Dit kon niet langer, want ik vond mezelf niet meer leuk en gezellig. Ik moest er iets aan doen en koos voor mezelf. Ik ging tijd voor mezelf eisen en besloot uiteindelijk zo ver te gaan dat ik mijn vaste baan opzei en vol voor de fotografie zou gaan. Nu 3 jaar later kan ik alleen maar zeggen dat dit (grotendeels) een goede keuze is geweest. Ik ben een stuk rustiger geworden; doe wat ik ECHT leuk vind en kan beter en fijner genieten van Lee Anne als ze thuis is uit school. Toch moet ik ook eerlijk toegeven dat het soms zijn tol eis om zzp’er te zijn.. financieel gezien is het echt wel een stap terug geweest…
Natuurlijk zeg ik niet dat ook jullie het leven helemaal drastisch moeten gaan veranderen zoals ik heb gedaan, maar kijk eens kritisch naar je leven. Ben je gelukkig met hoeveel tijd je voor jezelf hebt? heb je überhaupt wel tijd voor jezelf om eens iets leuks te doen? Of zou je jezelf graag eens willen verwennen? Een heerlijke Spa met een vriendin of je partner; een nieuwe garderobe; of wil jij jezelf eens echt mooi zien zijn door middel van een fotoreportage van jezelf? Want geloof me, door jezelf eens mooi te laten opmaken door een ervaren MUA en je mooi te laten fotograferen door een ervaren vrouwelijke fotografe krijg je echt een andere kijk op jezelf en geeft je dit een enorme boost om die berg was de volgende dag weg te werken 😉
Een kleine verandering; een andere – positievere – kijk op jezelf is vaak al voldoende om weer even anders in het leven te gaan staan…
Als ik me soms even minder voel en weer even een positieve boost nodig heb, dan ga ik mezelf opsluiten in mijn studio en ga ik selfies maken…
Ik hoop door het laten zien van mijn eigen gezicht en lichaam dat ik ook jullie over de streep kan trekken en kan laten zien dat je helemaal geen maatje 36 hoeft te hebben om een mooie foto te laten maken!
Ik heb zelf enorm veel last van streia, zelfs nu 7 jaar later zie je dat nog enorm goed op mijn buik… daarnaast is die buik alles behalve strak en iriteert me dat? Ja tuurlijk! Maar ik weet ook dat ik in die buik een mooi meisje heb mogen dragen, die mij nu al 7 jaar ‘mama’ noemt en ik weet ook dat ik zeer ernstig hartfalen heb overleefd. In eerste instantie zag ik mijn lichaam als een falend lichaam, maar nu 6 jaar later weet ik ook dat dit lichaam me ook weer beter heeft gemaakt en het nog steeds prima doet…
Ik ben benieuwd naar jullie mening over deze post en over hoe jullie leven nu loopt. Zijn jullie er tevreden mee? Wat zouden jullie willen veranderen? Krijg ik openhartige reacties van jullie?
